Hoy hemos paseado juntos por Barcelona.
En una mañana de sol, con poco frio y mucha luz, hemos salido llevando mochila leve y sonrisa abierta.
Hemos cogido una Bici y hemos bajado el Passeig S. Joan. Hemos pasando por paseos con gente mayor y niños y hemos cruzado calles anchas y guapas.
Vimos a la Sagrada Família detrás, al fondo, mientras bajabamos la C. Marina y vímos la Torre Agbar al lado.
Hicimos fotos por las calles y, siempre en Bici, hemos pasado delante del TNC y del Auditori.
Nos dejamos la Bici y seguimos a pie. Nos hemos metido en los Encants descubriendo gangas y encontrando regalos para uno mismo y para gente querida.
Hemos merendado en un banco de jardin mirando de nuevo a la cerquita torre de colores y paseado 2,5 segundos en un shopping agobiante pero cosmopolita, donde hemos bailado el pas de deux.
Caminando, poco a poco, hemos llegado a Poble Nou, mirando a los edificios. Hemos terminado por fin sentados en una terrazita super chula, picando unas bravas y hablando de la vida, en la acogedora Rambla de Poble Nou.
Hemos comprado plátanos y cogido el metro que nos ha hecho despedirnos entre sonrisas.
Hay mañanas así, en las que Barcelona gana vida porque se la (re)conoce entre dos.
Hay momentos así en que todo gana alma porque se hace cosas cogidos de manos que nos quieren y a las que queremos.
Hay situaciones así, en que los monumentos que antes nos dejaban bobos de espanto por la novedad, nos dejan bobos de tranquilidad por la familiaridad. Y porque si, también!
Es otra manera de conocer Barcelona, esta, en la que se va por las calles a dos, en una mezcla de paseo y disfrute.
Así vivo más Barcelona.
M'agrada viure a Barcelona ciutat!
:)
(E que boa maneira de comemorar a entrada nº 100 do blog da vidinha!.... Viva a vidinha!)
Saturday, January 19, 2008
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
1 comment:
joder, tía, de puta madre!
Post a Comment